Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Πως πήγαμε σ'ν Αμερική




Παλιά το χωριό μου η Γλώσσα είχε πολλούς μετανάστες.
Πριν το 1850 έφευγε κόσμος για κάθε γωνιά του πλανήτη.
Μερικοί παίρνανε τα ονόματα από τα μέρη που πήγαιναν.
Λιποβάνος από τη Λιθουανία
Καναδιάνος από το Καναδά..
Άλλοι φέρναν γυναίκες από τα ξένα μέρη.
Αραπίνες (τα μαύρικα που λέμε)
Ινδιάνες από το Περού, Κινέζες από τη Μαντζουρία κ.τ.λ.
Ακόμα γεννιούνται παιδιά με χαρακτηριστικά των γιαγιάδων τους .
Μετά τόσες γενιές.
Μερικοί φέρναν και ξένες συνήθειες όπως.
Κοτσίδι σαν κινέζος μανταρίνος.
Εχω ακούσει από τον πατέρα μου πως στο κάτω Κλήμα σύχναζε στον (τσιτσίραφλο ) ένας γέρος με κοτσίδα
Άλλος είχε σκουλαρίκι.
Άλλος είχε τα πιστόλια στη μέση.
Μάλιστα στη συνοικία ( Κακοσούλι) κάθονταν , λέει , οι γέροι στις πεζούλες και παραβγαίνανε στο σημάδι με τα πιστόλια.
Λένε για ένα γέρο που δεν άφηνε μπούμπουνα (είδος μεγάλης σφήκας) ζωντανό με τις σφαίρες.
Γι'αυτό η ερώτηση από τους μικρούς στους μεγάλους ( πως πήγατε μπάρμπα σ'ν αμερική) ήταν συχνή.
Για να μαθαίνουν οι νέοι και μερικές φορές να πειράξουν τα γερόντια.
Οι απαντήσεις περίεργες και μερικές φορές καλές
Η πιο συχνή ήταν πως πήγαν μέσα σε κοφίνι.
Καμιά φορά σαν τη πιο κάτω.
=================

Πώς πήγαμε σ΄ν αμερική.
-------------------------
(Απ΄τόν πατέρα μού πού τ"ακουσε απ΄τσ΄παλοί).
-Ταξιδέυαμε μ'ένα σπανιόλικο τρικάταρτο φορτωμένο κρασιά για Αμερική.
Ήταν και πασαντζέρικο.
-Στη μέση τού ωκεανού φορτούνα, κακό, κυκλώνας.
-Το πλήρωμα εγκατέλειπε το πλοίο.
Θα βούλιαζε.
Μεγάλες αβαρίες.
-Η βάρκα δέ χώραγε τούς επιβάτες.
Εγώ τι να κάμω;
-Αδειάζω ένα βαρέλι απ΄τό κρασί,το ξεφουντώνω (τή δ'λιά τη ξέραμε
όλοι στο νησί) μπήκα μέσα και το ξαναφούντωσα.
-Βούλιαξε το καράβι, με πήραν τα κύματα, τα ρέματα, ο αέρας με έβγαλαν στη Φλώριδα.
-Κ'τάζω άπ'τ'ν όκνα , ένα κοπάδι βόδια βοσκούσαν δίπλα στην άμμο.
-Περίμενα νά περάσει ένας μεγάλος ταύρος, και πιάνω τ'ν ουρά τ'
τ'ν τ'λύγω δυο φορές στο χέρι μ' καί τραβώ το χέρι μ' μέσα.
-Το ζώ ενοχλήθηκε, πόνεσε, άρχισε να τρέχει.
-Μπροστά ό ταύρος πίσω το βαρέλι.
-Έτρεχε, έτρεχε, πόσο;
Θα σι γελάσω?
-Φθάνει στη Νέα Υόρκη.
-Από 'δώ χτύπαγε τό βαρέλι άπ'εκεί χτύπαγε έσπασε και βγήκα στην πέμπτη λεωφόρο.

================
-Σημειώσεις
-----------
-Πασαντζέρικο=έπαιρνε και επιβάτες
-Αβαρίες=ζημιές
-Ξεφούντωμα=βγάλσιμο τής μιάς ίσας πλευράς.
-φούντωμα=βάλσιμο τής ίσιας πλευράς.
-Όκνα=μεγάλη τρύπα τού βαρελιού για να γεμίζει κρασί.

Ζήσης Οικονόμου



Ένας μεγάλος κοντοχωριανός (Σκιαθίτης ποιητής)

Σαν το τίποτα
Όλα να τ'άφηνες που σε κρατούν
δέσμιο στις πόλεις
σου αρκεί μια στέππα ως πέλαγος
μια πάμπα απέραντη σβησμένη
στων οριζόντων το αχανές
μια καλύβα στη μέση πρωτόγονη
στην πιο παρθένα γη της γης
μοναχικός, χωρίς σκοπό,
τις μέρες να ζεις κυανές
γεμάτες αέρα και χρώμα.
Νάναι η ζωή σου ηλιοτρόπιο
την τροχιάν ακολουθώντας.
Και νάναι τόσο λεπτός,
τόσο ανεπαίσθητος ο εαυτός σου.
Ζήσης Οικονόμου

Ευχαριστώ




Φέτος στη γιορτή
μου πήρα πολλά
δώρα- ευχές.
Και αγκάθια.
Τους ευχαριστώ όλους
και αυτούς που στείλαν και αυτούς που θέλαν να στείλουν και δε μπορέσαν.
Ευχομαι σε όλους καλές γιορτές και καλή χρονιά.

αναμνήσεις








Αναμνήσεις από τους παππούδες μας


Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
Να μη λέμε πως οι παλιοί ήταν καλύτεροι.


Μετά από πολλά χρόνια παραμονής στα ποτάμια τού Καναδά και της Αμερικής ήρθαν στο χωριό τα αδέρφια .
Εκεί στα ξένα γυρεύαν το σολομό, τη γαρίδα.
Όσα λεπτά βγάζανε με τα σαπιοκάικά τους τις καλές μέρες τα τρώγανε την εποχή που πιάνανε τα σουέλ.*
Όμως όπως κάνανε όλοι οι εξ Αμερικής ήρθαν στο χωριό από το επίνειο συντροφιά με τα όργανα.
Μεθυσμένοι και τούς συνόδευε το μισό χωριό.
Ίσως και να φοβούνταν τις γυναίκες τους όμως.
Μπροστά στον κόσμο αισθάνονταν πιό ασφαλείς.
Ο μπάρμπα Βαγγέλης ήταν τελείως άφραγκος και σακάτης.
Ο αδερφός του ο Γιωργάκης έφερε 30 χρυσά δολάρια.
Γιαυτό και του κολλήσανε στο χωριό το παρατσούκλι -Τριάντας-
Μ'αυτό πήρε ένα σαπιοκάραβο μικρό αλλά με άλμπουρο και προσπαθούσε να πορευτεί.
Και είχε άλμπουρο γιατί τότε δεν ήταν εύκολες οι μηχανές.

Πανάκριβες.
Με πλήρωμα τον αδερφό του και έναν άλλον -σακάτη- τον Αποστόλη .Λ. που τον καταστρέψανε οι μαλαφράντζες** και είχε φάει τα λεπτά του στα σπιτάλια*** στη ξενητιά για να γιατρευτεί.
Του είχαν μείνει βέβαια κουσούρι τα πρηζμένα γεννητικά του όργανα.
Πήγαιναν στο Λουτράκι και μέσα στο καΐκι αρχίζανε ατέλειωτες συζητήσεις για το τι ταξίδι θα κάναν και τι θα εμπορεύονταν.
--Να πάμε στο Ξεροχώρι για κρεμμύδια.
--όχι στο Όρος για ξυλεία
--Στα Σκάντζουρα για τυρί
---Στό Λουδία για σιτάρι
Γρήγορα βαριούνταν και αρχίζανε να οργανώνουν το ταξίδι της επιστροφής στην Αμερική.
Εκεί συμφωνούσαν όλοι.
Δύσκολα τα πράγματα στην Ελλάδα.
Οι γυναίκες είχαν μάθει να πορεύονταν μόνες τους.
Και τώρα που είχαν μεγαλώσει τα παιδιά μάλλον για βάρος τούς βλέπανε.
Τα παιδιά είχαν τραβήξει το δρόμο τους δε τούς χρειάζονταν.
---Να πάρουμε πολύ νερό
---Καί μπακαλιάρο “ο μπάρμπα Αποστόλης που τού άρεσε ο μπακαλιάρος”
Μετά βαριούνταν και το γυρίζαν στις θύμησες.
Αναμνήσεις αληθινές και ψεύτικες από τα ταξίδια τους
---Είδα ένα φίδι στο Καναδά”έλεγε ο μπάρμπα Αποστόλης” πελώριο,(και έδειχνε πάνω από δέκα μέτρα) με ένα κεφάλι τέτοιο. (και έδειχνε με τα δυό του χέρια )

Ανοιγόκλεινε τα σαγόνια του , να έτσι: ( και έδειχνε και με τις δυό του φούχτες.)
Οι άλλοι τον κορόϊδευαν.
---Στο Καναδά δεν έχει τέτοια φίδια.
Θύμωνε, έκανε να φύγει, του πέρναγε , ξανάρχονταν.
Αυτό γινόταν καθημερινά

Έτσι γεμίζανε τις μέρες τους
Με όνειρα και αναμνήσεις από τα παλιά
Μέχρι που το σαπιοκάραβο βούλιαξε μέσα στό λιμάνι και τα γερόντια σταμάτησαν να κατεβαίνουν στη θάλασσα και να ονειρεύονται ταξίδια και περιπέτειες.
Έμειναν στο χωριό και μαράζωσαν μέχρι που τους πήρε ο Χάρος.


*Σουέλ= κακοκαιρίες του ωκεανού.
**μαλαφράντζα=σύφιλη.

Εικονοστάσι

Nov 30, 2008 4:36 PM










Εικονοστάσι.


Από μικρό παιδί ήμουν ξετρελαμένος με τις ασκητικές μορφές των αγίων κρεμασμένες στο οικογενειακό εικονοστάσι. Με το καντήλι τους (εφεύρεση και αυτή με το φιτίλι να πλέει σαν καράβι μέσα σε μια θάλασσα από λάδι και νερό) και που τις πρωινές ώρες, αφού το λάδι είχε σχεδόν καεί, να τσιτσιρίζει πριν σβήσει.
Πάντα πίστευα πως αυτές οι μορφές αγίων ήταν μεγάλοι ευεργέτες για το γένος των ανθρώπων και τους έπρεπε κάθε τιμή και δόξα.
Αφού παρά τη φτώχεια μας τους προσφέραμε ένα σημαντικό μερίδιο από το πολύτιμο λάδι που είχε η οικογένεια να πορευτεί.
Ένα λάδι που στο τραπέζι με μεγάλες οικονομίες έμπαινε.





















Μετά όταν μεγάλωσα και έμαθα για την επανάσταση του -21-, άρχισα σιγά σιγά να βλέπω τούς ήρωες της σαν υπέροχες μεγάλες μορφές.. Άνθρωποι που δε γνώρισαν λευτεριά και δεν ξέραν γράμματα, ξεσηκώθηκαν γ'αυτήν και μάλιστα ¨η θα την αποκτούσαν ¨η θα πέθαιναν.
Σιγά σιγά λοιπόν μεγάλοι ασκητές- στυλίτες, μοναχοί,δεσποτάδες ¨η ηγεμόνες που αγιάστηκαν κοιτώντας τον αφαλό τους ¨η δωρίσανε στην εκκλησίες Βιστονίδες και αυτή τους ανακήρυξε αγίους, άρχισαν να ξεπέφτουνε στα μάτια μου.
Όταν δε έκανα σπίτι δικό μου, δειλά -δειλά , επειδή μου άρεσε το εικονοστάσι( ένας χώρος ιερός που προσεύχεται η οικογένεια) έβαλα την εικόνα του Διάκου και του υπέροχου Καραϊσκάκη
Μετά και άλλες μορφές, Κανάρης, Νικηταράς, άγιος Κολοκοτρώνης, Μιαούλης κ.α.



















Ταυτόχρονα έψαξα να βρω μορφές ηρωικές απο τον ανώνυμο ήρωα, όπως του Πατατούκου.
Αλλά δεν βρήκα.
Και δεν ξέρω γιατί , αλλά όσο περνά ο καιρός αυτή η προγονολατρεία με καταλαμβάνει περισσότερο.
Και ίσως να είναι που στούς χαλεπούς καιρούς που ζούμε και που ο καθένας κοιτά το τομάρι του και τη βόλεψή του, με συγκινεί η σκέψη πως μια ντουζίνα άγνωστοι ηλιοκαμένοι άντρες, με μια σακολέβα γεμάτη φρύγανα και ρετσίνες , ξεκινούσαν να κάψουν τον μεγάλο στόλο του σουλτάνου και μάλιστα μέρα μεσημέρι..
Καί -ω!του θράσους!!- μερικές φορές τα καταφέρανε.
Αφήνω λοιπόν τους άλλους να κρεμνάνε στα εικονοστάσια τους τους (Εφραίμιους και Αρσένιους) και γω θα κρεμώ τούς Πατατούκους (αυτός δίδαξε να φτιάχνουν πυρπολικά).
Θα ανάβω κερί στο γυιό της καλογριάς (που έλεγε πως είναι μούλος- μπασταρδος) και σε κάθε παλικάρι που οραματίστηκε σήμερα να είμαστε ελεύθεροι και να κάνουμε ότι μ.....α
περνά από το χέρι μας για να χάσουμε την τόσο ακριβά πληρωμένη με αίμα λευτεριά μας.

Ο Λύκος και εμείς



Ο λύκος και εμείς
Λύκοι δεν υπάρχουν.
Μα και να υπήρχαν είναι τόσοι λίγοι που οι ζημιές τους είναι ασήμαντες
Το φόβο του λύκου τον διαδίδουν στα γιδοπρόβατα οι τσοπανοί.
Το κάνουν για να κρατάνε τα ζώα πειθαρχημένα και κάτω από την απόλυτη εξουσία τους
----Μη βγαίνεται έξω από το μαντρί, παραμονεύει ο λύκος.
Είναι κακός και τρώει μέχρι εκατό τη φορά.
Χτίζουν ψηλούς φράχτες για να μη βγαίνουν τα αρνιά έξω, έχουν σκυλιά τάχατες για τους λύκους μα στην ουσία για να προστατέψουν το βοιός τους από την αναρχία και τυχόν εξέγερση.
Δε μοιάζουν σε τίποτα με εμάς τους ανθρώπους που έχουμε σύνορα, στρατό αστυνομία , αλλά μόνο για το δικό μας καλό.
Αρμέγουν λοιπόν οι τσοπάνηδες,πουλάνε το γαλα, το τυρί το κρέας κονομιώνται και δόστου να σφάζουν, να τρώνε τα κοψίδια κατευχαριστημένοι που η ζωή τους τα μοίρασε σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Ρίχνουν και κανένα κόκαλο στα σκυλιά που κουλουριασμένα στα πόδια τους τους κοιτάνε στα μάτια , κουνώντας την ουρά όλο ευγνωμοσύνη.
Μα δε θυμώνω με τους τσοπάνηδες.
Καλά κάνουν. Το συμφέρον τους κοιτάνε.
Ούτε με τα σκυλιά που ενώ είναι ζώα, καταπιέζουν άλλα ζώα.
Μπορεί και να σκέπτονται ΄ότι κάλιο σκυλί παρά προβατο.
Γίνομαι έξαλλος που τα γιδοπρόβατα τα έρμα δε νοιώθουν την κοροϊδία να ξεσηκωθούν.
Να σταματήσουν να επιτρέπουν τους τσοπάνηδες να τα αρμέγουν, να τα κουρεύουν να τους πουλάνε στα σφαγεία τα παιδιά τους και στο τέλος και τα ίδια.
Όταν ήμουν μικρός και πήγαινα σχολειό, μας μάθαιναν στο μάθημα της ζωολογίας πως το πρόβατο και το γίδι μας δίνουν το γάλα τους , το τυρί το μαλλί το κρέας και το δέρμα τους.
Από τότε αναρωτιόμουν πως γίνεται να σου δώσει κάποιος το κρέας του και το δέρμα του??
Γάλα και μαλλί εντάξει! Το καταλάβαινα.!! Αλλά το δέρμα και το κρέας τους??
Νομίζω πως είναι χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας αυτό.
Τα λέμε και τα πιστεύουμε πως
Ο μεγα Αλέξανδρος δεν ήταν κατακτητής παρά εκπολιτιστής.
Οι κονκισταδόρες μεταφέραν τον υπέροχο δυτικό πολιτισμό στην Αμερικανική ήπειρο
Και βέβαια την “υπέροχη” χριστιανική θρησκεία.
Το ότι πέθαναν η πλειοψηφία των ιθαγενών , λεηλατήθηκαν οι θησαυροί τους και διαλύθηκαν οργανομένες κοινωνίες με εξαιρετικά επιτεύγματα στη διαχείριση και καλλιέργεια της γης το θεωρούμε συνεισφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Ένα πολιτισμό που με τη λύσσα για παραγωγή πλούτου (που τον καρπώνονται λίγοι βέβαια),
έχει φθάσει τον πλανήτη μας σε απόγνωση.
Ένα πλανήτη παράδεισο για λίγους και κόλαση για τούς πολλούς.
Που θα μπορούσε να είναι παράδεισος για όλους.

Τρέλες


















Η φωτό είναι στην Τιέν αν μεν μπροστά στην απαγορευμένη πόλη το 73-4 κάτω από τη Φωτό του “μεγάλου τιμονιέρη”



Το΄μπλοκ ειναι δικό μου και παραφράζοντας ένα φίλο όποια θέλω είναι η αλήθεια μου.
Το 73 βρέθηκα σα ναυτικός στη Καθέϊ- Κίνα και συγκεκριμένα στο Τιεντσίν λιμάνι του Πεκίνου.
Εκεί ερωτεύτηκα μια γκρενιέρισα (χειριστή γερανού).
“καβάλα στις μικρόσωμες κινέζες στις πυρόγες
μετάξι ανάριο τρίχωμα, τριανταφυλλένιες ρόγες”
λέει ο Καβαδίας
Ο νόμος ήταν τέτοιος που για να ζευγαρώσεις με Κινέζα έπρεπε να γίνεις Κινέζος.


Έμεινα περίπου 6 Μήνες εκεί.


Δούλεψα, έζησα, πήγα σε αρκετά μέρη της Κίνας.

Ήταν η πολιτιστική επανάσταση στη φούρια της.
Έφυγα στα Ιουλιανά με τη Κύπρο.

Ναμαι πάλι



Η φωτιά που έκαψε τα προηγούμενα ιστολόγια

Aίσχος


Αίσχος Του πολιτισμού μας
Ξεφτίλα της Κοινωνίας μας
Μαζική απεργεία πείνας
των φυλακισμένων .
Ζητάμε!!!



*** Αρση του αποκλεισμού επισκέψεων και αυτοψιών στους χώρους κράτησης από ανεξάρτητους φορείς.*
***Αποκλιμάκωση της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά.*
***Διαφάνεια και αιτιολογία στις αποφάσεις για άδειες, πειθαρχικές ποινές, μεταγωγές και καθιέρωση συστήματος ελέγχου.*
***Απόλυση όλων των κρατουμένων για χρηματικές ποινές, με βεβαίωση των οφειλόμενων ποσών στο δημόσιο ταμείο.*
***Αμεση μείωση του ανώτατου χρόνου προσωρινής κράτησης στους 12 μήνες.*
***Υλοποίηση, ενίσχυση και επέκταση των προβλεπόμενων εναλλακτικών ποινών, της κοινωνικής εργασίας και της ημιελεύθερης διαβίωσης.*

Φωλιά



Ν'αμουν ελιά στα Σάλωνα
και κλίμα στ Βοστίτσα
ν'άμουν και στην Αράχοβα
Δραγάτης στα κορίτσια
Να'χα φωλιά στο Παρνασσό
και στο Μοριά λημέρι
να φέρνει βλάχος το τυρί
βλαχούλα το χαμπέρι
Δημοτικό